kırgın renkler

hayallerimdin..
pembe, mavi, turuncu, sarı...ışıl berrak...
ışık kırılmaları gibi parlak..
...
şimdi kalbimdeki kırıklar kadarsın
hayallerimdeki kırıklar kadar...
kırık beyaz..
evet kırık biraz...
...
oysa hala güzelsin evet..
ama hayal kırıklığımsın...
tozlu pembe, puslu mavi..
unutulmuş anılar gibi kirli biraz...

masum

sen anlamadın diye
aşkımı öldürmeyeceğim elbet
o masum...
anlamadığını kabullenmeyen
nefsimi öldüreceğim
anlayana dek...

sevmek işi

sevmek iş değildi ki..
zor olan..çiçeği dalında,
akarsuyu akışında 
sevgiliyi oluşunda
sevmekti

söylemesi kolaydı da
asıl maharet...beklentisiz,
sessiz ve özgürce
bakmaya bile kıyamadan
sevmekti

oysa ne zordu
çoşkuyu fısıldamak
çağlayanı yüreğinde
damla damla susturmak..
aşkın tadıyla yutkunmak..

yoksa sevmek iş değildi ki...
hepsi sevdi kendince
zor olan... sevgiliyi
nefsine rağmen
sevmekti

çok sevdim 

geçmişin yüzüne vuran kıvrımlarını
ama ondan çok... o sert kıvrımların 
yüzüme düşen ince gölgesini

...

sağlam kayalara dik vuran dayanma gücünü
ama ondan çok... o gücün zerafetle 
avuçlarıma düşen her bir parçasını

...

ruhunda sınırsızca yelken açan tutkularını
ama ondan çok... o derin tutkuların
saçlarımı uzaklara savuran rüzgarını

...

dünyayı sorgulayıp dize getiren hakkaniyetini
ama ondan çok... o ölçülü hakkaniyetin
kalbimi bütünüyle saran aydınlığını

...

isyanından seni alıkoyan merhametini
ama ondan çok... o naif merhametin
gözlerimde yaş olup akışını

...

sevdim de
ben... ama ondan çok
seni sevdim

öyle değil mi?

aydınlık bir yüz, temiz bir kalp;
el emeği göz nuru bir hayat, 
ve güzel bir veda içindi her şey...
ve tüm bunlara layık olmak için..

aldığın her nefesi içine sindirebilmek ve sonra
gönül rahatlığıyla geri verebilmek için
o nefesi sevdiğinle paylaşmak...
toprağa çiçek olmak, ağaca meyve olmak için

sen ışığı söndürmeden karanlık oldu mu ki hiç?!
oysa sen merhem oldukça yeşerdi bu vaha
sevginle eğilip bükülmedi mi koca yürekli dağlar
gel şimdi gonca ol... gül ol... dua ol dudaklarda...

sen demedin mi teslimiyet- ki o ruhun tek ilacı
secde etmedik mi birlikte günler boyu aşka
sen benim deli pervanem, ben ışığın...
ben divane olmadım mı senin yoluna?!

temiz bir yüz, aydınlık bir kalp;
sevgi ve sabırla dokunmuş bir hayat
ve güzel bir veda içindi her şey...
ve tüm bunlara layık olmak için..

öyle değil mi sevgilim?

adalet adaleti, zulüm zulmü getirir kişiye
korku korkuyu, sevgi de sevgiyi..
nasıl bir hayat yaşamak istiyorsan,
ne olmak istiyorsan onu getirir

aşk-gök-toprak

sen kalbime yuva yapmış bir kuştun
kanatlandıkça ruhumu özgür kılan...
eve döndüğünde kalbim sıcak...

benim aşkım özgür bir kuştu
uçarken kalbinde seni taşıyan...
tüm dünya hallerinden uzak...

biz aşkın özgür çocuklarıydık
kanatlanıp yükseldikçe coşan...
birbirinin kalbinde hayat bulan...

biz aşkın kanatlarıydık
bir yanda sen beri yanda ben...
dünya diliyle iki müzmin kaçak...

Rumi; aşka meğili olmayana "kanatsız kuş" der 
Yunus'a göre; "aşka varan kanadı neyler?!" 
benim kalbim "ille de sen" der..
aşkın yuvası her yer..ne gök ne toprak

her güzel insan gittiğinde bu dünyadan
yeni bir güzel insan doğuyor, 
ağlayan her bir güzel insanın
gözyaşının tek bir damlasından...