aynı müziğin çocukları

aynı müziğin çocuklarıyız biz
bestesi güneş ve bulutlardan
ve ritmi, rüzgarla dans eden ağaçlardan

sözleri biz yazıyoruz
ki bu bizim hikayemiz
...kargalar biliyor, martılar şahidimiz

birbirinin sesine koşan küçük çocuklar gibiyiz
bir yanıp bir kaybolan ateş böcekleri gibi...
karanlığa nefes olan yeldeğirmeniyiz

çok önceden tanışıyoruz
ki bu bizim hikayemiz
...ev dediğimiz tek yer
açık kalbimiz

soğukta şiir yazan kar taneleriyiz
okyanusa meydan okuyan yelkenliler gibi...
kuma yazılmış güzel sözler gibiyiz

aynı müziğin çocuklarıyız biz
bestesi güneş ve bulutlardan
ve ritmi, rüzgarla dans eden ağaçlardan...

bir başka

günün çok uzağındayım
ama aydınlığın tam içinde
nasıl bir mesafe anlayamadım
soğuk ve sıcağı aynı anda yaşayıp
en derin ve en yüzeydekine dokunabildiğim
hiç tanımıyormuşum ama hep benimmiş gibi hissettiğim
bu kadar sükunetli bir vahşilik
ve bunca ehlileşmiş tutku
aynı bünyede...nasıl?
cevabı içinde gizli sorular gibi...
bu mesafeden nasıl emin olabilirsin?

aynı denizin gündüz mavi, gece siyah görünmesi gibi
aynı gözlerin,onca derinliğe rağmen hiç tanımadan bakması gibi
çok aklıbaşında bir delilik gibi
hiç olmayacakmış gibi ama sanki bir anda oluverecekmiş gibi...

bunca zaman alışamamaya alıştım ben
nefesim kesildiğinde yaşamaya da
ve sen...mesafeli dur...da yine
çok uzaktaymışım gibi yakınında tut beni

...
sessizliğini dinliyorum her gün
...tek onu verdiğin için
bana bir ses verseydin eğer,
şimdiye koca bir şarkı olmuştuk

cennet şarkısı

nasıl bir huzur sararsa içini
ben de öyle huzurluyum
kalbim avuçlarında
ve cennet bahçesinin güzel sesli kuşları
şarkılarını söylerken
oradayım
dinlemek ve unutmamak için
bana anlattıklarını
sana söylemek için
ki bu bizim şarkımız
onlar da öyle söylüyorlar

...

sen bana cenneti gösterdin
ben dinledim melekleri
onlar anlattılar bir bir
sonrası ve öncesini
öncesi sessiz
öncesi sensiz
sen gelince yeşerdi
sen gelince bahar oldu
-sonrası ve öncesi-

bulmaca

güzel günleri arıyorsan eğer
nereye sakladığını bul
yastığının altına bak
sandık içlerine, kutulara
kıyamayıp atamadığın çocukluğuna
hatıra defterlerine bak

***

güzel günleri arıyorsan eer
çık sakladığın yerden
ve
nereye sakladığını bul

haziran çiçeği

doğumunu çok önceden bilmek gibi

doğanın hediyesi gibi

renklerin sürprizi gibi

güneşte başka, karanlıkta bir başka

açacağını çok önceden müjdeleyen

hep aynı kokan toprağın çiçeği bu

hep aynı yöne bakan

papatya gibi zarif ama daha renkli

sükunet, yaratıcılık ve tutkuyu barındıran

renkleri var yapraklarında

haziran çiçeği bu

her gün yeniden doğan

ve parlayarak yükselen

sonsuz aşkın kanatlarında

...

martılar çığlık atarken
haklılar aslında
nerede balık, orada dava

bir-iz

uzun yollardan geldim
çantamda yolların tozu
yılların dumanlı kokusu
dudağımda yokluğun yakıcı tuzu

çok tepeler aştım heybetli
kimi kolay bırakmadı beni
kah dibe çeken kuyular
kah rüzgarların şiddetli sesi

onca yıl güzelliği aradım durdum
sudaki yansımama aşık oldum
sonra kaçtım kendimden
kavruk çöl kumunda iz oldum

bir iz olmak kolay değil
"biriz" demek kolay değil
uzun yollardan geldim de yine
yolumu sende buldum

Neden

eğer 
mümkün 
olsa
sen

neden 
olurdun
neden
sen olurdun

gülmeye
sevmeye 
olmaya 
neden olurdun

gülmeye

sevmeye 

olmaya 

...

neden?

dostum

güzeldi gökyüzünü seninle paylaşmak
denizlerden, balıklardan konuşmak
zamanı durdurup avuçlarında tutmak
güneşin altında iki gölge olmak

bir çocuğun kırık kalbini
bir yüreğin yaralarını sarmak

güzeldi gülmek dostum
sarılmak bulutlara
kabullenmek değişmeyen ne varsa
ve affetmek... geçmişi

(2013)

daima seninle

ben o ağacın gölgesinde dinlenirken
sen serin sularda yüzerdin
küçük yüreğin hazırdı sevgiye
kucaklarken severdin yüzümü ellerinle

ben sana anlatırken dünyayı
bilmenin verdiği çaresizlikle
ne kadar masum, ama bilge
biraz da mahsun olurdun

ben hiç gitmedim, sen rahat uyu
sevdiğin masallarda, ben yanında...
ben hiç gitmedim, sen rahat uyu
rüzgarın sesinde, daima seninle...


(2010) 

acı kahve

unutamıyorm bir türlü
dün içtiğim kahvenin tadını
unutamıyorum bir türlü
tadını...

o acı karanlık, içinde geçmiş
gözler, dudaklar eller
içinde gelecek
içince geçecek ..acılar, yalnızlıklar

paylaşılmaz bir kahvenin kokusu
buram buram suçluluk duygusu
yapmasaydım keşke içmeseydim
uyku tutmuyor şimdi

(2010)

söyle bakalım

kırmızı daldaki koca kanatlı kuş
öyle güzel gülüyorsun ki gördüm seni

çırpınca kanadı
1-2-3 alkış gibi, çarpar kalbim

bu melodiyi biliyorum
aşağı yukarı, 
yukarı aşağı
çocukluğumdaki gibi

çırpınca elleri
1-2-3 oyun gibi, çarpar kalbim

nereden biliyorsun kalbimi?

kırmızı daldaki koca kanatlı kuş

ne de güzel gülüyorsun çocuk gibi

atınca kahkahayı

1-2-3 şarkı gibi, çarpar kalbim

bu melodiyi seviyorum

iner çıkar,

çıkar iner

küçüklüğümdeki gibi

çırpınca elleri

1-2-3 oyun gibi, çarpar kalbim

nereden biliyorsun kalbimi?

sonun başlangıcı 

sondan başlıyor hikayeler
mutlu önce ve sonra...
...hikayeler
sondan başlıyor

her şey adım adım geriliyor
sıkışıyor satır aralarına

okumaya başladığında 
küçük kız
harfler şeker pembe tadında
yiyip yutuyor hepsini

okumaya devam eden 
küçük kız,
harfler bir bir
değişiyor...

sanırım oradayız
her şeyin başladığı yerde
ilk tohum, ilk heyecan
sen ve ben

heyecan varsa 
yaşam var, tutku var 
oyun var
ciddi bir iş aslında

şimdi neden anlamıyorsun?
başlangıçtayız sen ve ben
ilk atışı kalbin, 
kalbimin...

heyecan varsa 

yaşam var, tutku var 

oyun var

ciddi bir iş aslında

vals

yaşamın öteki yüzünde
senin yüzün ve benim ellerim
buluştuğunda
sessizlik...
hayat bulur

en son nefesine kadar yaşamın
ve son damlasına kadar gözyaşın
buluştuğunda
sensizlik...
hayat bulur

sorgusuz, sualsiz ama dingin ritmi
sanki bir mucize gibi
dört dörtlük değil belki ama
üç dörtlük bir dans bu

eşlik etmeyi bilirsen,
ya da...

iyi seyirciysen

İstanbul’un izleri

Gürültüsünden kirlenmiş sokağın kaldırımı
Adımlarda yer oynak, zemin ıslak
Gürültüsünden kirlenmiş sokağın kaldırımı
Toz kaplı ama pembe ve kirli

Çamur çamur bağrıyor ve paçamı kirletiyor
Gürültüsünden kirlenmiş sokağın kaldırımı

Çamur izleri ardımda peşimi bırakmıyor
Önümde ise mendilci kız bana gülümsüyor
Mendilinden almadan peşimi bırakmıyor
Mendilleri izleri silmeye yetmiyor

Yanık yanık bağrıyor, yüreğimi titretiyor
İstanbul’un izleri peşimi bırakmıyor

oyun

sırayla oynuyoruz
sıramız gelince bir ben bir sen
sırayla oynuyoruz
yakalayan mutlu, bir de kaybolan

iyi saklanıyorsak eğer, oyun uzuyor da uzuyor
ve devam ediyor, yoksa oyunbozanlık yapan

senin sıran benden sonra
hiç olmadı başka, belki düştüm aşka
senin yanın bir başka
haydi durma! senin sıran oyna!

benim oyuncaklarım
hayallerimiz oluyor, bazen senin...
sırayla oynuyoruz
ikimizsek eğer akıp gidiyor zaman

iyi saklanıyorsak eğer, oyun uzuyor da uzuyor
ve devam ediyor, yoksa oyunbozanlık yapan

senin sıran benden sonra
hiç olmadı başka, belki düştüm aşka
senin yanın bir başka
haydi durma! senin sıran oyna!

yarım

bir yarım deli benim
kabullenmek zor, değil mi?
fırtınadan önceki sessizliğim çoğu zaman
bazen ise fırtınanın kendisi

deniz feneri gibi yandığımda
takip et beni!
bilirim kıyıya giden kestirme yolu
sığın bana, kuytu bir limansam

esmeye başlarsam eğer durma kaç!
tüm hatıraları denize göm ve hemen kaç!
esmeye başlarsam eğer durma kaç!
tüm hatıraları denize göm ve hemen kaç!

bir yarım deli benim...

sessiz gemi

geminin sessizliği
sessizliği kadar sessiz
martılar, yalnızlığım
yalnızlığım kadar yalnız

bitmek bilmeyen bir yol gibi denizin üzerinde yürüyorum
bitmek bilmeyen bir yol gibi denizin üzerinde yürüyorum

kimin galip geleceğine
suyun akışı karar verir
yürüdüğüm sürece
umudum var

“kimin galip geleceğine
suyun akışı karar verir” der bilge
yürüdüğüm sürece
umudum var

masal şehri

caddeleri seviyorum, 
büyük binaları da...
öyle büyük ki 
şehre sığmıyor benim aşkım

yürümeyi seviyorum
en çok da tepeleri
denizde balıklar gibi 
özgürdür benim aşkım

şehrin yolculuğunu,
onca kalabalıktan kaçar gibi
rüzgarı kovalayan tramvayı
izliyor benim aşkım

ve o kadar güzel

beyazdı güneş doğarken 
rengini senden aldı
uzaktan küçük görünen
yalnız, ulu kayalar mı?
çakıl taşları gibi
gri, mavi, beyaz...

ıslandığında parlar tıpkı gözlerin gibi
ne güzeller, can gibi
ısındığında kumun tenini yakması gibi,
güzel...ve o kadar.

ince bir çizgiydi bulut
şeklini senden aldı
beyaz bir sayfa doluyken de beyaz kalabilir mi?
anlatırken kendi hikayesini

ıslandığında parlar tıpkı gözlerin gibi

ne güzeller, can gibi

ısındığında kumun tenini yakması gibi,

güzel...ve o kadar.

(2010)

hatırla

büyük bir nefes olsam
'üf'lesem, koruyabilsem 
herkesi, 
her şeyi

nefes olup iyileştirsem
kırık hayalleri sarıp, 
yaralı yürekleri 
iyi etsem

büyük olsam kaplasam gökyüzünü
güneş olup ısıtsam soğuk kalpleri
nefes olup iyileştirsem, uyandırsam
içimizde uyuyan o masum çocuğu

hatırla, yıllar önce saf sevgiydin
küçük kalbin hazırdı kucaklamaya
hatırla yıllar önce saf sevgiydin
küçücük kalbin hazırdı hayata

bırak gitsin, aksın gitsin
her ne varsa 
seni sevgiden alıkoyan
bırak gitsin , hatırla

mayıs, 2009

yok

nerede olduğumun önemi yok

toprakta, denizde

ayda ya da güneşte

yağmurda, bir ağacın gövdesinde

yerde, gökte, arada bir yerde

zamansız bir tepede

puslu bir gecede

rüzgarın sesinde

ya da beyaz bir taşın üzerinde

dedim ya önemi yok

sevdikçe nefes alanlardansan

öğrendikçe yaşam var

öğrendikçe sevmek var hep ve

sevdikçe ölüm yok

...
nefes alıp verişini dinle
ve
atmakta olan kalbini
bu ilk mucizen
ve senin ebedi şarkın
bedeninin ruhuna eşlik eden
müziğini dinle...
ve gülümse şimdi!
müzik varsa
hayat var...

...
ben yağmuru severim tıpkı toprak gibi, 
sonra su birikir ve sever beni tıpkı çiçekler gibi...

Bugün

bugün herkes bir başkası olsun
en çok kime kızıyorsa o olsun
onun neye kızdığını bulsun
kızmamak için ne gerek baksın
sonra kızmayı bıraksın

bugün herkes diğerinin acısını eline alsın
tutup dokunsun, hissetsin
kalbine koysun... ta ki...
kendi kalbinin ritmiyle bir oluncaya dek
sonra yerine bıraksın

bugün herkes bir ötekinin sesi olsun
gözü olsun, kulağı olsun, ağzı olsun
zihni olsun, vicdanı olsun
bedenini, şeklini bırakıp da ruhu olsun
sonra serbest bıraksın

bugün herkes etrafına baksın
bugün silahlar sussuun!
öfkeyle şiddetle bağıranlar bağırmayı
taraflar taraflığı, fanatikler fanatizmi bıraksın
herkes birbirinin penceresinden baksın

bugün herkes içindeki bahçeye baksın
bugün çocuklar yaşasın
gülsün.. çiçeklendirsin dünyayı
ağaçlar yemyeşil, bereketle
dimdik ayakta kalsın

bugün herkes aynaya baksın
ama görmek istediğine değil ey sevgili!
bugün kendini ve gerçeği görmek isteyen,
en çok 'nefret ettiğini sandığı'nın
gözlerinin içine baksın

"öyle derin ki...anlatabilmem için su yüzüne çıkıp oksijensiz kalmam gerekti. ben nefessiz kalmaktan korkmadım, sen anlayıp da boğulmaktan korktun" 
(deniz kızının şarkısı)

hayaller öldüğünde geriye yanık kokusu ve küller kalıyor..iyisi mi, onları daima oda sıcaklığında saklamalı ve kimseye dokundurtmamalı!

akarsu

üzgün olduğumu

yüzümdeki bir çizgiden

anlardı

gizleyemezdim tedirginliğimi

ille bir işaret verirdim

saçıma dokunuşum

sesimin tonu

tenimin rengi bile

hemen ele verirdi

gizleyemezdim ve anlardım anladığını

bir bakışından

"anlıyorum" derdi

"iyi değilsin bugün"

"...anlamamam ne mümkün...

...öyle duru sular gibi..tıpkı

bir akarsu gibisin"

 derdi.

çocuk olmaktır bayram

atlıkarıncaya bindi mi
inmek bilmeyen,
kaldırımdaki pamuk şekerciyi
ilk gören, olmaktır

bulutların şekillerini
tanıdık bir şeylere benzeten,
kendini takip eden gölgesiyle
yarışan, olmaktır

ayağını birikmiş yağmur suyuna vurup
şıp şıp sesini dinleyen,
evde yemek masasının altına
saklanan, olmaktır

kek hamurunun içine
parmağını daldıran,
çamurlu ayakkabılarıyla evde
iz bırakan, olmaktır

aklından, gönlünden geçeni
dürüstçe söyleyen,
hüznün yüzünü
güldüren, olmaktır

birini ilk görüğü an
arkadaşı sayan,
insan ayırdetmeksizin
oyun oynayan, olmaktır

bayram, çocuk olmaktır...

bazen öyle gürültülü seviyorum ki

hiç bir şey duyamaz oluyorum

sonra elimde kalan koca bir sessizlik

sonra yeniden...

Doğuda sabah erken olur

Toprağında altın tozu, siler yağmur kiri pası

Soğukta yarım kalmış evlerin duvarları

Sırtında yükü, merhametinden gelir gücü

Ağırlığınca altındır ...düşü

Sokağında ağlayanı çok olur

Doğuda sabah erken olur

Yeşilinde uyur cennet bahçesinin özü

Emeği verenlerin açıktır gönül gözü

Şu alemde yok bir eşi, cesarettir kardeşi

Bileğinin gücüyle alt eder ateşi

Tarlada ağlayanı çok olur

Doğuda sabah erken olur

Türkü söyleyenin hoş olur sohbeti

Yoklukta varlığı bilir bilge yürekleri

Ekmeğini taştan, bereketini topraktan

Yazılı kaderini bilir en baştan

Odalarda ağlayanı çok olur

Doğuda sabah erken olur

ay ve gölge

güneş varken gölgemsen eğer

ay varken neredesin peki?

çık saklandığın yerden de

geceleyin göreyim seni

'ay'ın sözü var bu akşam

ışıldarken bir yandan

sessizce fısıldayacak bana

saklandığın yeri

hep aynı yerde durmasan

takip edemezdim seni

ve hep aynı bakmasan

göremezdim yüreğini

güneşin sıcağı, ayınsa beyaz yüzü var

aydınlıkta gülen yüzler, mavide senden izler var

saklar hepsini gündüz ve gece

bırak da 'ay'ın yüzünde göreyim gölgeni

...

bunca kötülüğe rağmen

gökyüzü mavisinden

yaprak yeşilinden

meyve tadından

kahve kokusundan

arı balından

güneş sıcağından

vazgeçti mi ki?

ben sevgimden

vaz geçeyim

hadi oradan!

...

o kuşlar ki gözbebeklerimde

kalbinin müziği kulağımda

çocukluğun kokusu burnumda

karanfilli çayın tadı damağımda

takılı kaldı ki öyle...

bir de dokununca hayallerine

beş duyumla sevdim

şimdi uğraş dur

zamanı geri alıp da

onlara seni unutturmaya

...

yavaş ve usulca süzüldün
aralık kapıdan içeriye
duruşun karanlıktı ışıkta
bir yanın hep gölge
öyle masum ve yumuşaktı ki
varlığı gölgenin
giderken farketmedim bile
bir tek...çarpan kapının sesi
ve karanlığın rengi yüzüme...