döngü

her çiçeğin hayatı; 
toprağa bir baş kaldırı, 
gökyüzüne bir selam,
doğaya bir ilham,
yağmura bir minnet,
ve nihayetinde 
toprağa teslimiyet
değil mi?

kayıp orman

ağaç dallarını kırıp
ayrık otlarını ayıklayıp
farklı renkte çiçekleri koparıp
coşkuyla akan nehirleri kurutup
yabani meyveleri çürütüp
sert meyveli ağaçları yakıp
hayvanlarını köle ettiğin yere
artık bereketli orman değil
olsa olsa kurak çöl denir. 

yokluk da varlık da sınavmış...
vardan yok edeni de, yoktan var edeni de gördü bu gönül...

kör uçuş

bazen hiç şaşırtmıyorum...
oysa ben hep şaşkın
hep bir acemi
takdir-i ilahinin huzurunda

onca şeye sabretmişken
bir bakıyorum çoktan 
kanatlanmış gitmişim
bir koca han kapısına

defalarca çaldığım kapı 
açılmayınca, diyorum
önce bir sabrı öğrenip de 
öyle veda edeyim

sonra kalbimde sabrım
elimde çiçeğim varıp da
bir bakıyorum
han kapısı açık sonuna...

soruyorum "zamanı bu mu?"
kalbim sabretmekten değil
beklemekten yorgun
"bu mu benim yolum?"

adımlarımın titrek heyecanıyla
umudumun mavi çocuğuna
öyle aşkla baksın mı artık
bu çocuk yürek?

"daha ne kadar dayanır?
hem ben mi dedim beni uçur da,
denizler üstünden, kanat yap 
bırak o aydınlık çatıya?"

dersem isyan olur, demem
diyemem, çünkü aşkla...
hep aşkla çıktım ben yola
kabullenmem ondan

verdiklerini hep çok sevdim
çoktan öteye hep şükrettim
bu çoktan da çok
bu kalbimin ince sızısı

o yüzden ben şaşkın
hep yeni baştan 
ben hep bir acemi
takdir-i ilahinin huzurunda...

sessiz uyum

her sözünün
kalbimde 
bir karşılığı
vardı.
sessiz bir
alfabe gibi...
her bir 
kelime
bir 
vuruşa dönüşüp
anlatıyordu
hikayemizi.
sesini duymamam
kalbimin duruşuna
eş değerdi.
sustuğunda 'biz'
yoktuk
ve
her yeni söz
her bir hikaye,
bir
yeniden doğuş
gibi-ydi.
...
öyle-ydi.

kırık hayat

adaya bakmak, 
denizi koklamak, 
kuşları dinlemek, 
toprağa dokunmak varken... 
ona sahip olmak istemek...

hiç doymayacak bir açın
gözüyle yalvarışı gibi...
hazin bir hikayenin
ağlayan sesi gibi kulağımda...
ve bir hayat kırıklığı
kalbimde...