geceyle sohbet

bugünün sonu yarının başlangıcı olan gece
bu günü bitirdiğin için kızmalı mıyım sana?
yoksa beni yarına taşıdığın için sevinmeli miyim?

karanlığına öfkelenirsem eğer
parlak yıldızları bana gösterdiğin için
sana nasıl teşekkür ederim?

derin sessizliğinden alınmalı mı
yoksa kendimi duymamı sağladığın için
sana minnet mi duymalıyım?

belki iyi tanıyamadık birbirimizi
ki çoğu kez yarı ölüm haliyle yaşadım
aslında belki sen alınsan haklısın

yine de kimi zaman eşlik ettim, 
en derin düşüncelerimi açtım sana
gel, sen de haksızlık etme bana

zaten kıyamazsın bilirim
gündüzün emaneti çocuklarız biz
ama en çok seninleyken kendimiziz

bazen gördüklerine şaşarsın bilirim
görüp de şahit olduğun, insanın 
senden daha da karanlık yanına

demez misin hiç "ey gündüz!"
"senin iflah olmaz çocukların,
geceden de öte bir karanlıkta"

durdurmak istemez misin?
uçurumlara kör uçuşu giden insanlığa,
"uyanın çocuklarım!" demek istemez misin?

istersin bilirim...
ki... biz gündüzün olduğu kadar
senin de çocuklarınız..

işte yine başbaşayız güzel gece...
sen ve ben..aydınlatabilir miyiz dünyayı?
eğer çok ama çok istersek..

söz kimselere söylemem ama bilirim
senin her sabah tan ağarırken 
güneşle buluşup ettiğin sohbetleri

hem belki o da katılır bize...bilmem
sadece umut benimkisi, biraz da sevgi...
bak işte gözkapaklarım ağırlaştı yine

bugünün sonu yarının başlangıcı olan gece
bu günü bitirdiğin için kızmalı mıyım sana?
yoksa beni yarına taşıdığın için sevinmeli miyim?

kızmıyorum sana.. belki biraz kendime
hala uyumadığım için...sen şimdi uyut beni
söz iletirim selamını ben gündüze..