toprağında

onca toz duman arasında
o kadar çiçektin...
kendi renklerimden tanıdım seni
en sevdiğim renktin

onca toz duman arasında..
affet bakmadan edemedim
seyre daldım açmış yaprağını
kıyamadım da dokunmaya

görebilmek için aralarken perdesini
sonra şükrettim toza, dumana...
sakladıkları için seni toprağında
alacalı kahve yorganında

o kadar çiçektin sen, kalbim rengi.
kalbim sustu, tek duyabilmek için
her nefesini heyecanla
onca toz duman arasında