sözsüz şarkı

öyle önce çaldım ki kapını
sesim kaç dört mevsim
dolaştı, çağladı durdu
sabah yıldızlarını ağırladı
güneşi aya 
güzü bahara uğurladı
fidanların ağaç oluşunda,
yaprakların göğe varışında,
derin suların kıyıya vuruşunda,
hayalini seyredaldı
hep seni andı
kah gürledi, kah ağladı
hiç durmadı...

belki bir gün
sesim duyulur 
kapında 
diye...

ve
bir gün
kapın açıldı
sesime

bir gün...
başka bahar
sonsuz mutluluk

ben aynı 
sesim aynı
lakin 
bu şehir aynı değil
acı aynı değil
keder aynı değil

ben aynı
sesim aynı
kalbim
sen
aynı...