ruh ikizi

bunca zaman
rüzgara başak olup ayak diredi
dalgaya taş, yağmura toprak
olup da aman demedi

zamanı iğne ucuyla delip de
güçlükle aldığı nefesi
gecenin gözyaşında, sabahın ayazında
sabırla geri verdi

bir kuşun kanadında gittiğini
önce bilmeden
sonra bilerek
puslu bir camın ardından izledi

sonra bir anda
ama yavaş yavaş
ruhunda biriktirdiği ne varsa
o yürekte toza döndü, pembeleşti

O'na karıştı,
eridi,
iyileşti.