kör uçuş

bazen hiç şaşırtmıyorum...
oysa ben hep şaşkın
hep bir acemi
takdir-i ilahinin huzurunda

onca şeye sabretmişken
bir bakıyorum çoktan 
kanatlanmış gitmişim
bir koca han kapısına

defalarca çaldığım kapı 
açılmayınca, diyorum
önce bir sabrı öğrenip de 
öyle veda edeyim

sonra kalbimde sabrım
elimde çiçeğim varıp da
bir bakıyorum
han kapısı açık sonuna...

soruyorum "zamanı bu mu?"
kalbim sabretmekten değil
beklemekten yorgun
"bu mu benim yolum?"

adımlarımın titrek heyecanıyla
umudumun mavi çocuğuna
öyle aşkla baksın mı artık
bu çocuk yürek?

"daha ne kadar dayanır?
hem ben mi dedim beni uçur da,
denizler üstünden, kanat yap 
bırak o aydınlık çatıya?"

dersem isyan olur, demem
diyemem, çünkü aşkla...
hep aşkla çıktım ben yola
kabullenmem ondan

verdiklerini hep çok sevdim
çoktan öteye hep şükrettim
bu çoktan da çok
bu kalbimin ince sızısı

o yüzden ben şaşkın
hep yeni baştan 
ben hep bir acemi
takdir-i ilahinin huzurunda...