ben görür…bilirim…

gözlerindeki buğuyu hatırlıyorum en çok

yosun yeşilinin ardındaki kayalar gibi

güçlü duruşunu, mağrur

ama bir o kadar kırılgan

küçük bir çocuğun

ağlamaya başlamadan önceki

çaresiz ama hırçın ifadesi gibiydi yüzün

ben görür…bilirdim…

haksızlıklara karşıydın

öte yandan kabullenmiştin her neyse gelen

ama… anıları değil asla

onlar… simgesiydi asiliğinin

resimlerini hatırlıyorum

fırçayı tutuşunu

her bir darbeyle boyardın geçmişi

mavilere, sarılara, yeşillere…

ışıklar pırlantalarım derdin

karşı kıyıda, yanıp yanıp sönerlerdi…

parlardı gözlerin ay ışığında

hüznü yansırdı suya…ben görür… bilirdim…

satırlarda güzellemeler dökülürdü parmaklarından

yine de anlatamazdın, anlamazlardı

ben görür…bilirdim…

dokunduğun her şey şiir olurdu, sessizce…bilirdim…

yürüdüğün yollar ‘neden’lerin, ‘niçin’lerin

içtiğin sular ‘keşke’ lerindi

yüreğini duyardım, suyun üstünde dans eden kelebekler gibi

pırpır ederdi, ben görür…bilirdim…

ne çok zaman oldu, özlüyorum…derken…

büyük güçlü bir kuş gördüm düşümde

kendi şarkısını söylüyordu

baktım yarası yok, iyileşmiş…

bana bakıyor ve gülümsüyordu

sendin biliyorum

çünkü

yosun yeşili gözlerinin ardındakini ben bilirim

çünkü o gözler bana anlatır…

ben görür…

bilirim…

08 mayıs 2009, Cuma 13:00